Psychoterapię prowadzę przede wszystkim w nurcie ericksonowskim. W pracy korzystam również z Podejścia Skoncentrowanego na Rozwiązaniach (PSR/TSR), perspektywy psychotraumatologicznej uwzględniającej rozumienie psychoanalityczne oraz teorii więzi. Każde z tych ujęć wnosi odmienny sposób rozumienia trudności, zasobów i procesu zmiany.
Sposób leczenia dostosowuję do zgłaszanych trudności, uzgodnionych celów i aktualnych możliwości Pacjenta.
Podejście ericksonowskie (systemowe)
Podstawą mojej pracy jest psychoterapia ericksonowska. Pacjent jest w niej postrzegany w szerszym kontekście swojej historii, relacji i systemów, w których funkcjonuje. Przeszłość poznaję w takim zakresie, w jakim jest to potrzebne w procesie leczenia. Praca koncentruje się przede wszystkim na aktualnej sytuacji Pacjenta, jego zasobach oraz przyszłości — zmianie, którą chce osiągnąć, i możliwościach stopniowego wprowadzania jej w życie.
Psychoterapia ma charakter strategiczny: kierunek i metody pracy dobieram z uwzględnieniem sposobu funkcjonowania Pacjenta, zgłaszanych trudności oraz uzgodnionych celów leczenia.
Główną formą pracy jest rozmowa. Wykorzystuję również metody doświadczeniowe: pracę z wyobraźnią, metaforą, zmianę perspektywy oraz pracę z przestrzenią gabinetu. Pomagają one lepiej rozumieć wewnętrzną mapę doświadczeń Pacjenta.
Jedną z metod stosowanych w podejściu ericksonowskim jest hipnoza kliniczna — hipnoterapia. Korzystam z niej po wcześniejszym omówieniu i za zgodą Pacjenta. Jest to stan pogłębionej koncentracji i skupienia na doświadczeniu wewnętrznym, umożliwiający terapeutyczną pracę z nieświadomością oraz jej zasobami.
Podejście Skoncentrowane na Rozwiązaniach (PSR/TSR)
Podejście Skoncentrowane na Rozwiązaniach kieruje uwagę z rozbudowanej analizy problemu ku poszukiwaniu i budowaniu rozwiązań. Punktem wyjścia są potrzeby Pacjenta, jego zasoby oraz preferowana przyszłość — możliwie konkretny obraz tego, co ma wyglądać inaczej. Pacjent określa kierunek i oznaki oczekiwanej zmiany, a psychoterapia pomaga wyznaczać pierwsze, osiągalne kroki prowadzące do celu.
Ważne są również wyjątki — chwile i sytuacje, w których trudność nie występuje, traci na sile lub Pacjent radzi sobie z nią w bardziej użyteczny sposób. Uważne przyglądanie się temu, co już działa, pozwala dostrzec kompetencje i działania, na których można oprzeć dalszą pracę terapeutyczną.
TSR nie pomija problemu ani związanego z nim cierpienia, jednak nie zawsze wymaga szczegółowego analizowania ich przyczyn. Pacjent pozostaje ekspertem od własnego życia, a rolą terapeuty jest prowadzenie rozmowy sprzyjającej odkrywaniu możliwości zmiany, które są dla niego użyteczne i możliwe do wprowadzenia.
Perspektywa psychotraumatologiczna
Perspektywa psychotraumatologiczna pozwala rozumieć aktualne trudności w kontekście doświadczeń, które przekroczyły możliwości psychicznego poradzenia sobie Pacjenta. Mogą to być zarówno nagłe zdarzenia o charakterze traumatycznym — wypadek, przemoc, utrata bliskiej osoby, poważna choroba lub zagrożenie życia — jak i traumatyzacja relacyjna, związana z powtarzającym się brakiem bezpieczeństwa, zaniedbaniem, przemocą lub niedostępnością ważnych osób.
Wczesne doświadczenia oraz relacje z opiekunami mogą wpływać na regulację emocji, poczucie bezpieczeństwa, obraz siebie, zdolność tworzenia więzi, a także funkcjonowanie psychiczne i somatyczne. Rozumienie psychoanalityczne pozwala uwzględniać również nieświadome wzorce reagowania, mechanizmy obronne oraz zjawiska dysocjacyjne. To, co wcześniej pomagało przetrwać lub chroniło przed przeciążeniem, z czasem może podtrzymywać cierpienie i ograniczać swobodę funkcjonowania.
Praca terapeutyczna przebiega stopniowo. Jej podstawą są bezpieczeństwo, stabilizacja, relacja terapeutyczna oraz tempo dostosowane do aktualnych możliwości Pacjenta. Nie zawsze wymaga szczegółowego powracania do traumatycznych wydarzeń — może koncentrować się również na odzyskiwaniu zdolności regulowania emocji, budowaniu bezpieczniejszych relacji i korzystaniu z własnych zasobów.
Teoria więzi
Teoria więzi pomaga rozumieć, w jaki sposób wczesne relacje z ważnymi osobami mogą wpływać na przeżywanie bliskości, zaufania, bezpieczeństwa, zależności i autonomii w dorosłym życiu. Doświadczenia te kształtują wewnętrzne wzorce relacyjne — oczekiwania dotyczące dostępności drugiej osoby oraz sposoby reagowania na zbliżenie, oddalenie, konflikt lub możliwość utraty więzi. Wzorce te nie są jednak niezmienne i mogą ulegać przekształceniu w bezpiecznej relacji terapeutycznej.
Perspektywę teorii więzi wykorzystuję również w psychoterapii par. Pomaga ona spojrzeć poza wzajemne zarzuty i rozpoznać ukryte pod nimi emocje, potrzeby oraz obawy związane z odrzuceniem, opuszczeniem lub utratą bliskości. Pozwala także dostrzec powtarzający się wzorzec interakcji, w którym reakcja jednego z partnerów nasila reakcję drugiego.
Lepsze rozumienie tego, co dzieje się pomiędzy partnerami, może ułatwić im odnalezienie drogi do siebie: wyrażanie potrzeb w bardziej czytelny sposób, odbudowywanie wzajemnej dostępności i tworzenie bezpieczniejszej więzi.
W zależności od potrzeb Pacjenta perspektywy te mogą być wykorzystywane odrębnie lub wzajemnie się uzupełniać. Pozwala to uwzględnić aktualne objawy i cele leczenia, a także historię Pacjenta, jego relacje i zasoby, oraz prowadzić psychoterapię w sposób spójny i dostosowany do jego indywidualnej sytuacji.